Zdolność produkcyjna

Zdolność produkcyjna to istotny wskaźnik w UR. Określa maksymalną wielkość produkcji możliwą do osiągnięcia przy pełnym wykorzystaniu i pełnej dostępności zasobów. Jak ją obliczyć? Jej wartość zależy m.in. od czasu pracy, mocy maszyn, zasobów ludzkich i narzędzi. Wylicza się ją funkcją Holtzmana: P = f(t, M, S, R, I). Poszczególne składniki tego wzoru to:

• T – czas procesu (np. 8 000 roboczogodzin na rok);
• M – wydajność linii (np. 300 jednostek na godzinę);
• S – rodzaj i liczba narzędzi;
• R – liczba operatorów (np. 25 osób);
• I – pozostałe czynniki, w tym warunki technologiczne czy przerwy konserwacyjne (źródło: MHP).

W praktyce wyróżnia się zdolność teoretyczną i praktyczną. Pierwsza dotyczy wydajności w idealnych warunkach. Druga z kolei uwzględnia typowe przerwy i przestoje – zazwyczaj wynosi 80–90% zdolności teoretycznej. Podzielenie tych dwóch wartości daje tzw. wskaźnik wykorzystania.

Monitorowanie wskaźnika wykorzystania pozwala obniżyć koszty niewykorzystanych zasobów. Ma to również wpływ na efektywność działań UR. Aby skutecznie kontrolować tę kwestię, warto postawić na system CMMS.